Polskie dzieci włączają się w światową modlitwę różańcową zainaugurowaną w Watykanie przez Leona XIV. W ramach inicjatywy „Milion dzieci modli się na różańcu” najmłodsi z różnych krajów proszą o zakończenie wojen, pojednanie i pokój. W Polsce tegoroczna modlitwa ma szczególną intencję – pokój w Libanie.
Ewangelia nie jest głoszona tylko z ambony – przekonuje s. Lucía López Álvarez-Ossorio, szarytka pracująca z młodzieżą w Maladze. Uczy religii i wychowania fizycznego, a swoją misję widzi przede wszystkim w obecności przy młodych, którzy zmagają się z samotnością, odrzuceniem i trudnymi sytuacjami rodzinnymi. „Młodzi ludzie dzisiaj potrzebują nie tylko nauczycieli. Potrzebują świadków” – mówi.
Karol Darmoros, s. Jana Pavla Halčinová DC
Cięższe plecaki
W szkole, w której pracuje s. Lucía, uczą się dzieci hiszpańskie, romskie, marokańskie, południowoamerykańskie, ukraińskie i chińskie. Jak podkreśla siostra zakonna, wielu uczniów doświadcza problemów rodzinnych i odrzucenia.
„Niosą ze sobą znacznie cięższy bagaż niż ten szkolny” – mówi. Niektórzy prowokują innych, bo sami obawiają się kolejnego odrzucenia. „A jednak każdego ranka nadal wierzę, że Bóg wchodzi do klasy przede mną” – dodaje.
W codziennej pracy s. Lucía często nosi dres, sportowe buty lub bluzę z kapturem. „Moim habitem jest często dres, sportowe buty albo bluza z kapturem – nie dlatego, że chcę ukrywać swoją tożsamość, ale dlatego, że chcę głęboko wejść w rzeczywistość ludzi, którym towarzyszę” – podkreśla.
Posługa obecności
Siostra zakonna określa swoją misję przede wszystkim jako pozostawanie blisko: przy nastolatku, który się buntuje, dziecku niewierzącym we własne możliwości czy młodej osobie, która nie potrafi nazwać przeżywanego cierpienia.
Jej codzienność to lekcje, piłka nożna, konflikty, rozmowy i pytania, na które nie ma łatwych odpowiedzi. „I właśnie tam odkrywam, że Jezus wciąż żyje” – mówi s. Lucía López Álvarez-Ossorio.
Ewangelizacja zaczyna się, jej zdaniem, wtedy, gdy młody człowiek ponownie uczy się ufać dorosłemu i odkrywa własną wartość. Czasem zaczyna się od usłyszenia prostych, ale zmieniających życie słów: „Jesteś ważny. Jesteś kochany”.
Ewangelia staje się życiem
„Nie uważam się za bohaterkę. Jestem po prostu zwyczajną kobietą” – podkreśla s. Lucía. Bycie dziś szarytką oznacza dla niej „trwanie w miłości, nawet gdy rzeczywistość jest niewygodna” i dalszą wiarę w ludzi, kiedy oni sami przestają w siebie wierzyć.
Przyznaje, że zdarzają się dni, gdy wraca do domu całkowicie wyczerpana. „Są dni, kiedy wydaje się, że nic się nie zmienia” – wyznaje. Nie zmienia to jednak jej przekonania: „Ewangelia ma ogromną moc, kiedy przestaje być teorią i staje się żywym doświadczeniem”.